روزشمار لحظه های من

• نه! همش هم این نیست که تو این وانفسای تودهنی ای که خوردیم و دولتی که بهمون تحمیل شد دل و دماغ این رو ندارم که بیام این جا و صفحه سیاه کنم. این هم هست که این بهاره، زیادی داره تو کار خودش رو غرق می کنه. هم جوره هم غرق می کنه چون چیزی برای از دست دادن نداره و ایضن به دست آوردن؛ چیزی و کسی.
همه سهمش از زندگی هم همون قطره اشکی که شب ها موقع برگشت از کار وقتی داریوش می خونه " داغ تو دارد این دلم، جای دگر نمی شود" میاد گوشه چشمش.