روزشمار لحظه های من

• مدیر فنی دفتر ما، تندی عصبانی میشه. وقتی قات می زنه دیگه زده و باید از دوروبرش دور شد و باهاش کل کل نکرد و فقط بهش گفت چشم. بعد باید بهش زمان داد تا دوز عصبانیتش کم شه و تا حدودی نرمال بشه. امروز بعد از یه قات زدن و آروم شدن پس از اون و وقتی دیگه از صرافت حرف زدن افتاد برگشتم بهش گفتم اصلن میدونین چیه؟ شما یه دیکتاتورین که فقط دوست دارین صدای خودتون و پژواک صدای خودتون رو بشنوین. خندید و گفت زنده باد مخالف من! گفتم نخیرم! این اصلن حساب نیست! بدونین که عمر دیکتاتورها کوتاهه! گفت می بینی که نیست!

• واقعن جای خجالت داره! در طی چهل روز رانندگی روزانه، دو بار شکستن چراغ جلوی ماشین، یه بار آینه بغل و یه بار هم ضربه و خط و اینا روی  درب سمت راننده به دلیل برخورد با گاردریل کنار اتوبان. دلیل همشون؛ سرعت زیاد.
البته خوببش اینه که جوری می زنم که گندش درنیاد! همه نشانه های این چهار مورد تا شب همون روز از بین رفته و اصولن در ذهن مامان و بابا، من یه دختر خوبم که خیلی محتاط رانندگی می کنم و نشونه اش هم اینه که تا به حال ماشین رو به جایی نزدم!
امروز و بعد از حادثه چهارم، به راننده تاکسی محترم زد بغل و خواست نصیحتم کنه. گفت دخترم من دست فرمونت رو از دور می دیدم و تحسینت می کنم، اما باور کن این جوری نمیشه!

• تا به امروز در مقابل اذیت های همکارهای مرد دفترمون، وقتی صحبت از سن و سال و شوهر نکردن می شد موضع می گرفتم و داد سخن سر می دادم. از امروز فقط دیگه حرفشون رو تایید می کنم که همینه که هست! هیچ کی من رو دوست نداره و کو شوهر!؟ بیش تر حال میده! کوتاه، مفید، مختصر و لج در آر!

• روزهاست که من این جا چیزی نمی نویسم و روزهاست که کلن به هیچ کجای عالم امکان هم برنخورده! من حالا اومدم که بنویسم و البته می دونم که این موضوع هم اصلن برای عالم امکان مهم نیست! بنابراین کماکان واسه دل خودمه که میرم داشته باشم روده درازی های زیر را؛

• در روزهایی که گذشت البته اتفاق خاصی نیفتاد و کلن من معتقدم که اتفاق خاص یه بار تو زندگی آدم میفته و طبق قرائن و شواهد گند می زنه به کل زندگی و دیگر هیچ! بعله! در روزهایی که گذشت من هم چنان زندگی خودم رو می کردم و کمی تا قسمتی هم دپرس بودم و البته هستم بابت این که "رای سبز من، نام سیاه تو نبود" و اینا.

• بعدش هم این که در طی همین روزهایی که گذشت بنده به این نتیجه رسیدم که در اولین فرصت ممکن باید پولدار شم و برم واسه دل خودم یه کتاب فروشی باز کنم و کلن کتاب بفروشم و کتاب بخونم و با آدم جماعت کمتر سروکار داشته باشم. به شدت امیدوارم کتاب فروشی "بهاره" از رویا به واقعیت تبدیل شه.

• امروز من قصد داشتم که سومین نمازجمعه عمرم رو برم (بعله! بنده نماز اولی نیستم!) که نشد! کلن خیلی متاسف و شرمنده ام، ولی واقعن خوابم میومد. ای "رای سبز من" از دست من عصبانی نباش! و خواهش می کنم درکم کن! می دونی که من شش روز هفته رو به این امید می گذرونم که جمعه برسه و بخوابم!

• با مرحمتی که جناب دزد به ماشین داشتند به دوران نوار کاست برگشت خوردم و از اون جایی که بین اندی و داریوش قطعن انتخاب، داریوش خواهد بود، در رفت و آمد روزانه ام به سر کار بسی نمکی پاشیده می شود بر زخمی قدیمی و اینا.

• مسخره، احمقانه و ناامید کننده ست که آدم اس ام اس های عاشقانه ای که با موبایلش دریافت می کنه نام فرستنده اش تو گوشیش "مزاحم" Save شده باشه. جناب مزاحم! لطفن بی خیال شو! به جان خودم توی این قبر مرده ای نیست. اعصاب مصاب نداریم! برو پی کارت! لطفن!

• می خوام این جا برگرده به روزهای پیش از این. روزهایی که بهاره ی اینجا پررنگ بود. این قدر پررنگ که کمرنگیش تو زندگی حداقل به چشم خودش نمیومد. دوست دارم بیش تر بنویسم... از خودم. فقط همین!

• نه! همش هم این نیست که تو این وانفسای تودهنی ای که خوردیم و دولتی که بهمون تحمیل شد دل و دماغ این رو ندارم که بیام این جا و صفحه سیاه کنم. این هم هست که این بهاره، زیادی داره تو کار خودش رو غرق می کنه. هم جوره هم غرق می کنه چون چیزی برای از دست دادن نداره و ایضن به دست آوردن؛ چیزی و کسی.
همه سهمش از زندگی هم همون قطره اشکی که شب ها موقع برگشت از کار وقتی داریوش می خونه " داغ تو دارد این دلم، جای دگر نمی شود" میاد گوشه چشمش.

• دو هفته ست که هر چی می خونم مربوط به این میشه که چرا کوچک ترین حق ما، رای ما، رو ندیده گرفتند و هر چی می بینم مربوط میشه به خشونتی که علیه صاحبان حق داره انجام میشه.
ما داشتیم زندگیمون رو می کردیم. با کوچک ترین دل خوشی ها و روزنه امید سبزی که داشت رنگ قشنگی به زندگیمون میداد. چرا نذاشتین؟ چرا نخواستین؟ چرا به این جا رسوندیمون؟
دلم برای زندگی قبل این دو هفته تنگ شده. برای وبلاگ نوشتنم/ نوشتنمون از اتفاق های کوچیک زندگی خودم/ خودمون.
با نامردی تموم، غم رو نشوندین رو دلمون.
دیگه برام مهم نیست که فیلترشکن پیدا کنم و Facebook رو باز کنم یا فلان سایت یا فلان وبلاگ رو.
این روزها تنها چیزی که دوست دارم انجام بدم و آرومم می کنه خوابیدنه. همین رو می خواستین. نه؟