روزشمار لحظه های من

• اصلن منظور خودم رو از یه سری کارهای احمقانه ای که انجام میدم متوجه نمی شم! یعنی خودم هم تو کار خودم می مونم. مثل چی تو همون گل!
آخه یکی نیست به من بگه تو که می دونی حتی یک کلمه هم درس نمی خونی مرض داری میری دفترچه کنکور کارشناسی ارشد می گیری و پر می کنی که مجبور باشی جمعه صبح موقع بیدار شدن از خواب یه عالمه فحش نثار خودت کنی؟ خوب که چی! مگه با سر جلسه نشستن کسی فوق لیسانس قبول میشه؟ تازه همچین خوش اشتها هم تشریف دارم. برداشته بودم زده بودم گرایش سازه واحد تهران مرکز.
یک دقیقه به هشت صبح وارد کلاس میشم. ( اسگول بودم اون قدیما که یک ساعت قبل هر کنکوری خودم رو می رسوندم به محل برگزاری امتحان! ) دنبال صندلیم می گردم. یکی اسمم رو صدا می کنه. سرم رو که بالا می گیرم گوینده رو می بینم. یکی از همکلاسی های دانشگاه. برحسب تصادف، صندلیم صندلی جلوی اونه.
زبان، ریاضی، مقاومت مصالح. دوتای اولی رو دست و پا شکسته می زنم. از سومی فقط اسم درسش یادمه و استادش! دو سال زمان زیادی نیست، اما گذشته و من از تنش و کرنش اون قدری یادم نمیاد که بتونم با قاطعیت تست بزنم. هر چی بلدم می ریزم رو کاغذ. زیاد نیست، اما از بیکاری بهتره. مسئول تطبیق کارت ها میاد داخل کلاس. یه نگاه به عکسم میندازه و بعد به خودم. میگه خودتی؟ می خندم. میگم خوب آره! میگه پس چرا شبیه نیست؟ میگم نمی دونم! میگه اسمت رو می نویسم تا یه مسئول دیگه هم بیاد چک کنه. می خواد نشون بده که خانم مهربونیه. میگه نگران نشی ها! بهش نگاه می کنم. لبخند می زنم و میگم نه بابا! واسه چی نگران شم. پونزده دقیقه بعد یه آقایی میاد داخل. اول کارت ملیم رو نگاه می کنه، بعد کارتی که به مقنعه ام زدم و بعد زل می زنه تو صورتم. خنده ام گرفته. دلم می خواد بگم یه نگاه به برگه ی پاسخ نامه من بندازین! اگه من قرار بود به جای کس دیگه ای بیام سر جلسه، اوضاع این پاسخ نامه بسی بهتر باید می بود!
آقاهه میگه نه! خودشه! مشکلی نیست! باز خنده ام می گیره! احراز هویت شدم! خانمه میاد در گوشم میگه این عکست رو به هیچ کی نشون نده، خودت خیلی خوشگل تر از این عکسی. می خندم.
آزمون نوبت صبح تموم میشه. شش ساعت وقت کشی می کنم تا ساعت 4 بعدازظهر. هیدرولیک، مکانیک خاک، مکانیک سیالات، سازه های فولادی و بتنی. اوه! آدم اینجوری به جمعه خودش گند میزنه! مدت این آزمون بیش تر از آزمون صبحه. 160 دقیقه! سوال ها رو می خونم. وسطشون خط خطی می کنم، شعر می نویسم. فکر می کنم و طبق عادت قدیمی وقتی دارم فکر می کنم و مداد دستمه، یه چیزایی هم روی برگه می نویسم. وسط عدد رینولدز و مقاومت برشی و تنش خمشی و کوفت و زهرمار واسه خودم یه کلمه می نویسم و بهش فکر می کنم.
ازدواج؛ مامان باز افتاده رو دور اصرار کردن. بهونه ش هم یه واسطه ی گیر که انگار شوهر دادن من براش از نون شب هم واجب تره! چند شب پیش به مامان گفتم نه! اول عصبانی شد! گفت یعنی که چی! هر کی من رو می بینه میگه دخترت چرا ازدواج نمی کنه. گفتم به دیگران هیچ ربطی نداره. مامان گفت به من که ربط داره! هیچی نگفتم. خودم رو لوس کردم و گفتم مامان بی خیال! اذیت نکن دیگه!
مامان حتمن دخترش رو خوب می شناسه؛ دختر تودارش رو. همیشه ته این بحث این رو میگه؛ بهاره پای کسی وسطه که نمی خوای فعلن به ما بگی؟ منتظر کسی هستی؟
و همیشه هم یه نه قاطع و محکم از من می شنوه. فقط یه نه! همین و بس!
تو دلم میگم چه انتظاری مامان جان! حتی نذاشت انتظار هم بکشم. به هیچ جاش هم حسابم نکرد و گذاشت رفت...
مسخره بازی درمیارم که بحث عوض شه. باز تا چند صباحی دیگه و گیر دادنی جدید.
40 دقیقه زودتر از صندلی بلند میشم و جلسه رو ترک می کنم.

• انگار که تا قیام قیامت، من و آرامش نباید روی هم رو ببینیم. من از زندگی هیچی نمی خوام. دیگه هیچی نمی خوام. فقط می خوام درگیر هیچ چی نشم. زندگی خودم رو بکنم؛ یه زندگی آروم که توش هیج اتفاقی نیفته. دیگه هیچ انرژی ای ندارم...

• " قرار چیزیه که وقتی شرایط تغییر کرد باز هم بهش عمل کنی. "
خودم رو شبیه مینای " کنعان " می بینم؛ پر از استیصال، پر از خستگی، پر از سرگشتگی.

• تنهایی آدم های " وقتی همه خوابیم " بهرام بیضایی رو دوست داشتم و این دیالوگش رو؛ " مگه نمیشه با سکوت هم قضاوت کرد؟ "

• چیزی شبیه شهروند یک و دو تو ذهن من داره واسه خودش یه مانیفست درست می کنه. عمیقن با بعضی آدم ها هیچ ارتباطی که نمی تونم برقرار کنم هیچ، حتی نمی تونم تحملشون هم کنم. من و هر کسی اگه اینی شدیم که الان هستیم قسمت عمده ش برمی گرده به شرایطی که داشتیم و صد البته شرایطی که نداشتیم. هر آدمی بستر خودش رو داشته و این بستر موقع قضاوت باید و باید دیده شه تا قضاوتی مبتنی بر عدالت شکل بگیره.
من آدم ها رو قضاوت نمی کنم، اما موقع ارتباط برقرار کردن مانیفست ذهنم واقعن یه سری ها رو پس می زنه. فکر کنم این کم کم داره به یکی از واقعیت های زندگی من تبدیل میشه. واقعیتی که نمی دونم باید بابتش متاسف باشم یا نه.

• هنوز هم خود الاغم، نمی دونم ایده آلم چیه و دقیقن چی می خوام! میگن این که بدونی چی نمی خوای خیلی خوبه. من می دونم چی نمی خوام، اما این اصلن نتیجه نمیده که بدونم چی می خوام! نمی دونم! اصلن شایدم به حکم آدم بودنمون، یکی از ویژگی هامون این باشه که باید مدام در سرگردانی به سر ببریم و خودمون و زندگی هی دور هم بچرخیم!

• تجربه دو ساله وبلاگ نویسی، باعث شده  تقریبن با سرعت خوبی تایپ فارسی انجام بدم. تو دفتر، یه جاهایی کارم به این می رسه که لازم میشه چند خطی فارسی تایپ کنم. همکارم میگه تو کلاس تایپ رفتی مگه؟ میگم نه! میگه آخه هم سریع تایپ می کنی و هم اینکه انگشت هات خیلی قشنگ رو کیبورد جا به جا میشه. می خندم و میگم خوب دیگه! یه رازی تو این موضوع نهفته ست.