روزشمار لحظه های من

( فعلن تا این جا یه استپ کوچولو و یه گریز کوچولو؛
خوب، این از این گریز کوچولو. )

• احمقانه ست که وقتی عصبانی هم میشم، بغض می کنم.

• می تونم یه مراسم سوگواری برای خودم بگیرم. احتمالن موقعشه.

• دو تا چشم پر از اشک. بهونه ش؛ هر چیزی که بشه و یا حتی نشه که فکرش رو کرد.

 

یه آدم بد تنها

• رفتن نبود مردی، عشق است که برگردی*

* تیتر یکی از مطالب ویژه نامه نوروزی چلچراغ

• در غروب اولین جمعه سال، نه حال و حوصله فکرکردن به بدبختی های بزرگم رو دارم تا یه مصیبت نامه بنویسم در باب اینکه زندگی من رو به هیج جاش هم حساب نمی کنه و نه ایضن دل و دماغ یاد کردن از خوشبختی های گنده ام را دارم تا یه شکرانه بنویسم از جهت ذوق مرگی و اینا. در غروب اولین جمعه سال دلم می خواد خودم رو فقط و فقط درگیر چند تا خوشی و ناخوشی کوچولو نشون بدم؛
یه عالمه ناراحتم که ویژه نامه نوروزی چلچراغ رو نتونستم گیر بیارم و تو آخرین روزای اسفند همه آقاهایی که تو دکه هاشون نشسته بودن بهم گفتن خانم تموم شده و اصلن هم براشون مهم نبود که من در غروب اولین جمعه سال دلم بابت این قضیه می گیره.
یه عالمه ناراحتم که اون آقا بعد از این همه سکوت یهو بهش وحی شد که باید در عالم سیاست حضور پررنگ بهم برسونه و بهای این وحی رو هم این آقا داد؛ با رفتنش.
یه عالمه خوشحالم که از اواخر سال پیش، شلوار دم پا دوباره مد شد و گستره این مد امسال رو هم تحت پوشش خودش قرار میده و من می تونم شلواری بپوشم که هم همه می پوشن و هم مورد علاقه خودمه.
یه عالمه خوشحالم که این آقا وبلاگش رو راه انداخت؛ از بس که خوشمزه می نویسه.

• دیروز تلویزیون Slumdog Millionaire رو نشون داد که من فقط بیست دقیقه اولش رو دیدم و بقیه شد رو نشد که ببینم. الان دارم فکر می کنم تلویزیون Slumdog Millionaire رو از وسط هاش که لاتیکا بزرگ شده بود چه جوری Slumdog Millionaire کرده! حتمن باید یه نفر رو گیر بیارم و کنجکاویم رو در این مورد برطرف کنم.

• همه چیز اون قدر بد هست که توانایی این رو داشته باشم که به زمین و زمان، همه فحش ها و بدوبیراه هایی رو که بلدم بدم. اما نمیدم؛ نه به این دلیل که صبرم زیاده یا تحملم بالاست یا آدمی هستم به شدت قوی. نه! همه اون بدوبیراه ها رو نمیدم چون کار از این چیزها گذشته؛ خیلی وقت هم هست که گذشته...
بین بد و بدتر فرقی نمونده؛ پس دیگه اصلن مهم نیست کدومش بشه وضع موجود.

• - "اعتراف می کنم حالم داره از بیش تر چیزها بهم می خوره و قبل از همه، از خودم." *
- "متوسط بودن؛ حال به هم زنه گل گیسو. تا می تونی ازش فرار کن. پشت سرت جا بذارش. خب؟... نذار دستش بهت برسه." *
*کافه پیانو؛ گذاشته بودمش که هی یه فرصت مناسب پیدا شه تا بخونم و هی نشد. مابین اومدن و رفتن های مسخره ی این دو روز اول عید، خوندمش. خوندمش ولی هنوز درگیر پری سیما و صفورام. یه جورایی زیادی پیچیدن.

• بیست و هشتم اسفنده. تو دفتر نشستیم. کاری نیست برای انجام دادن. میگیم و می خندیم. میگم وای! به 88 رسیدیم. جدی جدی خیلی بزرگ شدما! همکارم میگه آره! خیلی بزرگ شدی و رو دستمون موندی! می خندم. میگم آره ها! راست میگین. اینم هست. میگه نخیر! اینم هست نداریم. فقط همینه! خنده ای به مراتب بلندتر.
هیچ وقت عیدها رو دوست نداشتم. هیچ چیزش رو و از همه مهم تر این آلارم بزرگ تر شدن رو. همین الان؛ همین عید 88؛ همین بیست و شش سالگی؛ و دریغ از بیست و شش سال زندگی که اندازه بیست و شش سال زندگی نبود.
دختری در قاب بیست و شش سالگی که منم ولی انگار که من نیستم. یعنی نباید می بودم. قاب بیست و شش سالگی ای سرشار از بغض و تنهایی؛ به شدت غلیظ.
حس می کنم بهار و بهونه ش برای همه این تازه شدن ها هیچ جذابیتی برام نداره؛ مثل مسیری که هیچ تغییری توش نیست و فقط میری. مسیری که راه رفته و راه پیش روت رو طی می کنی، چون باید طی کنی؛ فقط و فقط همین یه دلیل.
نمی دونم به این حس هام باید چه جوری نگاه کنم. نمی دونم باید براشون دلیل پیدا کنم یا توجیه یا اصلن هر چی؛ واقعن چه فرقی می کنه! " چی فکر می کردیم و چی شد " خیلی کلیشه ایه، اما ملموس تر از این پیدا نمی کنم؛ ملموس تر و عینی تر.
به پشت سرم نگاه می کنم. یه چرخش کامل احتیاج نیست، یه نیم نگاه کوچیک هم کافیه. زوم هم نمی خواد وقتی زیاد از من دور نیست، وقتی نتونستم زیاد از خودم دورشون کنم. سال های بعد از بیست سالگی تا همین الان؛ سال هایی که می تونست خیلی خوب باشه، اما الان تنها صفتی که می تونم بهشون بدم خیلی بده؛ حتی با اغماض تا مثلن ننویسم وحشتناک.
بزرگ ترین نداشته این روزهام، یه اندوخته ی عاطفیه که اگه می بود می تونست به سنگینی همه ی همون روزها باشه. روزهایی که رفت و چیزی اضافه نکرد و همه اون چه رو که می تونست از یه آدم بگیره، گرفت؛ چه بسا بیش تر.  
می شد همه چیز جور دیگه ای ورق می خورد و میشد همه چیز با الان فرق کنه. میشد تو همه این روزها و شب ها حس مهم بودنی می بود؛ دو طرفه و ناب. پناهگاهی می بود؛ مامن خستگی ها و روزمرگی ها. آغوشی می بود؛ گرم و مطمئن.
بدی بعضی زمین خوردن ها این نیست که بلند نمی شی؛ بدیش اینه که انگار تا همیشه می لنگی. حتی با حفظ ظاهر باز لنگیدنت حداقل برای خودت مشخصه. می فهمیش؛ عمیقن.
بعضی شکست ها و نرسیدن ها، به هیچ وجه از ضعف نمیاد. روش تاکید دارم تا این لنگیدن رو نذارم به حساب ضعفم. ضعفی که مطمئنن خیلی جاها دارم اما این جا نداشتم.
این قرار بود پست اول سال باشه، پست اول فروردین. اما شد یه پریشون نامه. یه بهارانه پریشون از یه ذهن پریشون میاد، از یه آدم پریشون. آدم پریشونی که زندگیش، خیلی بعیده که زندگی بشو، بشه. آدم پریشونی که همه حسرت ها، تنهایی ها و گریه هاش رو تثبیت کرده. می دونه که هیچ تغییری توشون اتفاق نمیفته و می دونه که از بین هم نمیره. آدم پریشونی که با همه اون چه که اتفاق افتاده کنار اومده؛ کنار اومدنی به شدت گرون. به قیمت زندگیش. واقعیت به همین تلخی و گزندگیه؛ هیچ چیزیش از یادم نمیره. اما تو چی؟ تو چه جوری می خوای نگاه کنی؟ از آخر چطوره؟ من، یه چهار ساعت و یه پل تجریش و دو تا چشم گریون. شروع خوبیه برای نگاه کردن. به این که چی کار کردی...
به روی من، به روی سال ها حس صادقانه ای که بی هیچ چشم داشتی برات خرجش کرده بودم و حاضر بودم ادامه ش بدم یه نون پایان گذاشتی و نرفتی؛ فرار کردی.
نبودن من یعنی تضمین ساحل امن و آرامش برای زندگی تو. پایی رو که با همه اشتیاق می تونستم پیش و پیش تر بذارم، پس کشیدم تا این طرف ماجرا یه من ویرون قرار بگیره و اون ور ماجرا ساحل همیشه امن زندگی تو.